ROMEO & JULIET (2013)

Door: debbie lynn elias

Met meer dan 150 bewerkingen en verbeeldingen van wat misschien wel Shakespeare's beroemdste en zeker meest aangepaste werk op het scherm is, is de nieuwe ROMEO & JULIET van regisseur Carlo Carlei in één woord meesterlijk. De grootsheid en majesteit van Shakespeare en het legendarische verhaal van door sterren gekruiste liefde tot leven brengen in deze lichtgevende versie is niets minder dan goud - - zoals in Oscar-goud.

rj - 11 - balkon

Na meer dan 100 incarnaties van het verhaal te hebben gezien, inclusief korte films die alleen specifieke scènes laten zien, is deze ROMEO & JULIET veruit mijn persoonlijke favoriete presentatie, die de veelgeprezen Zeffirelli-versie uit 1968 overtreft, evenals de opname van George Cukor uit 1936 met Norma Shearer als Juliet. Een van mijn favoriete korte films is de Italiaanse versie uit 1908, gemaakt door Mario Caserini, terwijl de eerste poging om het hele stuk voor film aan te passen in 1911 door regisseur Barry O'Neill een moedige poging is die mislukt, waardoor iemand de voorkeur geeft aan het filmen van toneelstukproducties zoals de balkonscène uit 1924 in het Regent Theatre, die het 'filmdebuut' van John Gielgud markeerde. (Als je echter de kans krijgt om de Franse korte film uit 1909 te zien die als een komedie wordt gespeeld, is het een lust voor het oog om puur te lachen en te giechelen.) De vijfdelige miniserie uit Londen uit 1994 is een voorbeeldige versie (laat het aan de Britten over), terwijl de modernisering van Leonardo DiCaprio uit 1996 van Baz Luhrmann er een is om over te slaan.

Hoewel de versie van George Cukor qua kosten extravagant was voor de dag, hebben de uiteindelijke productiewaarden altijd het gevoel gehad te ontbreken. Evenzo, terwijl de film van Zeffirelli werd omarmd door zowel het publiek als de critici, is Olivia Hussey, als het erop aankomt, niet zo'n spectaculaire Juliet. Wat de film verkocht, was het feit dat ze eigenlijk een van de weinige actrices was die qua leeftijd dichter bij het personage dat Shakespeare schreef; dat wil zeggen, ze was geen 25 of 30 en probeerde 15 te zijn. Maar nu hebben we Hailee Steinfeld die zo'n bij de leeftijd passende engelachtige onschuld en passie heeft dat ze je alle anderen zal doen vergeten. En we hebben een scriptaanpassing door Julian Fellowes, die een ROMEO & JULIET levert die, hoewel trouw aan de woorden van The Bard, een prachtige lyriek en vloeiendheid heeft dankzij enkele condensatie van scènes, waardoor dit een ROMEO & JULIET voor de 21e eeuw is.

RJ-2

Casting is de beste en meest geschikte die ik ooit heb gezien voor een film/tv-productie van ROMEO & JULIET. De sleutel is dat de jonge geliefden gespeeld door Hailee Steinfeld en Douglas Booth geschikt zijn voor hun leeftijd en dat hun chemie is als vloeibaar kwik. Vloeiend, betoverend, boeiend, stralend. Steinfeld boeit niet alleen met opbloeiende onschuld, maar geeft Juliet vertrouwen, kracht, overtuiging en intelligentie. Booth voegt een collegiale volwassenheid toe die verfrissend, leuk en aanbiddend is in Romeo's liefde voor Julia. De oprechte aanbidding die de camera vastlegt in de ogen van Steinfeld wanneer hij naar Booths Romeo staart, is hartverscheurend teder en verfijnd. De enige uitdaging voor Steinfeld was echter het begrijpen van de woorden van Shakespeare. “Het was absoluut een proces om die tekst te leren en alles door te nemen en te vertalen. Mijn script was gevuld met een klein stukje tekst en de vertaling van elke regel.

RJ-3

Als Romeo's beste vriend, Benvolio, slaat Kodi Smit-McPhee het gewoon uit het park in zijn eerste 'volwassen' rol. Aangrijpend, innemend, oprecht. Ed Westwick nagelt Tybalt gewoon met woede en arrogantie. Het zwarte haar van Alan Rickman/'Professor Snape' is een moordend element in zijn hele look, een die past bij de giftige vitriool die Tybalt in woord en daad uitspuwt. En kunnen we het hebben over fijne, goed uitziende mannen? Waar heeft Christian Cooke zich verstopt? Laten we het verhaal herschrijven zodat Mercutio niet sterft, zodat we meer van Cooke kunnen zien.

Er zijn geen woorden voor de voortreffelijkheid van Paul Giamatti, maar voor deze: Best Supporting Oscar Nomination Now! Als broeder Laurence brengt Giamatti een verwelkomende lichtheid die de donkere momenten in het verhaal compenseert. Wat bijdraagt ​​aan zijn magie is Lesley Manville als Julia's verpleegster. Zet Giamatti en Manville bij elkaar en het resultaat is een lachwekkende uitwisseling. Een genot om naar deze twee te kijken!

rj-5

Passend indrukwekkend en toch kalm is de uitstraling die Stellan Skarsgard aan de prins van Verona geeft. Maar dan hebben we een heel andere verandering van tempo met Damian Lewis die je als Lord Capulet gewoon de stuipen op het lijf jaagt wanneer hij van een vleiende vriendelijkheid overgaat in een tierende slaapkamerscène met dreigementen van verloochening en uitzetting van Juliet als ze niet met Paris zou trouwen (die een watje is en effectief zo ​​speelde Tom Wisdom). Lewis zal je laten trillen in je stoel bij de schijnbaar psychotische pauze.

In deze nieuwe incarnatie van Carlei hebben we overweldigende grootsheid en weelderigheid, niet alleen visueel, maar ook emotioneel. De sleutel is dat Carlei en Fellowes 'het verhaal 100 jaar terugdringen en het afspelen tijdens de Reign of Sons in plaats van het einde van de Dark Age in de andere film, om te profiteren van de prachtige gebouwen en het kleurenpalet van de maestro's van de Reign of Sons.' Met deze temporele verschuiving, en dankzij de expertise van cameraman David Tatersall, ziet elk frame eruit als een schilderij met de eerste balkonscène spectaculair ingelijst en gelenzend; een langzaam omhoog zoomende pan terwijl Romeo zijn liefde nadert. We worden niet alleen ondergedompeld in die scène, maar in elke scène. Tatersalls gebruik van licht en schaduw is adembenemend. De gang in de Capulet-crypte met vlammende schansen die een warme gouden gloed werpen op de met fresco's beschilderde, gecraqueleerde muren is niet alleen opvallend maar ook verwarmend, en laat ons metaforisch zien dat er in de dood nog leven is. Het Masque Ball vult het scherm met 360 graden beweging en neemt het publiek mee in het moment. Het ochtendgloren na de huwelijksnacht van de jonge geliefden is wit, helder, puur, onschuldig, zacht. Steinfeld's Juliet is altijd zacht verlicht, bijna alsof ze in het 'kaasdoek' -effect van de jaren 1930 was tijdens haar meest aanbiddende momenten. De cinematografie van Tatersall schreeuwt om een ​​Oscar-nominatie.

rj - 8 - prins

Significant vanuit een visueel standpunt, Carlei omarmt het filmische gevoel dat het verhaal zelf heeft, viert de visuele uitgestrektheid en verwijdert dat gevoel van claustrofobie dat zo vaak met het verhaal wordt geassocieerd. Weidsheid creëren door de adembenemende architectuur van de kastelen en het dorp zelf, weidse shots vastleggen die niet alleen onze visuele horizon verbreden, maar metaforisch de emotionele horizonten die dit verhaal en de kern van onschuldige liefde naar de hemel brengen.

De constructie van design, zowel visueel als emotioneel, is overtreffend. Merk op dat wanneer het om lange trappen gaat, iedereen er altijd naar beneden rent, nooit naar boven. De enige echte opwaartse beweging door een acteur is door Booth's Romeo wanneer hij het latwerk naar het balkon beklimt - en nogmaals, een pluim voor Tatersall en Carlei voor het fotograferen met een giek, aangezien we daar zijn met Romeo's beweging - niet alleen omstanders of waarnemers van ver; we ervaren de angstige kortademigheid terwijl hij klimt en zijn hart bonkt met de opwinding van een nieuwe liefde.

rj - 6

Het metaforische contrast van de uitgestrektheid van kamers en plafonds en de hoogte van plafonds die tot aan de hemel reiken (opnieuw, vooruitziend voor de dood en de hemel voor de geliefden en de opwaartse klim van jonge liefde) afgezet tegen de opsluiting van steegjes wanneer zwaardvechten en confrontatie het gevolg zijn, bevordert de tonale en emotionele bandbreedte van de film en geeft een extra onuitgesproken laag van duidelijkheid aan de woorden van Shakespeare.

De enige tekortkoming is echter het zwaardvechten. Hoewel er volgens Booth en Smit-McPhee 'er nogal wat [zwaard] repetitie was', is het eindresultaat alleen maar 'redelijk' in de uitvoering, waardoor men zou geloven dat er misschien wat meer zwaardtraining nodig was. In het voordeel van Carlei dekt de hoekige lensing en bewerking echter enkele van de tekortkomingen.

rj - 7

Volgens scenarioschrijver Fellowes: 'We wilden heel graag een publiek aanspreken dat verder ging dan dat van Shakespeare's geleerden. We wilden geen verhaal presenteren waarvan je een student van Shakespeare moest zijn om het te begrijpen. . We wilden het gevoel behouden, de intentie van Shakespeare behouden en zijn taal behouden. . Hoewel 80% van de film Shakespeare is, maar wat het is, wordt weggelaten. Deze scène is misschien bij deze scène en de rest geplaatst. Dus we hadden dit soort dubbele agenda, namelijk om het verhaal te laten genieten door een publiek dat misschien niet elke vrijdagavond van de week naar een toneelstuk van Shakespeare is geweest, maar tegelijkertijd trouw te blijven aan het stuk.

Een schrijver die zeer goed op de hoogte is van de visuele aspecten van een film, legt Fellowes uit. “Het grote voordeel van een film wanneer je dat probeert te doen, is dat je bij het visuele verhaal kunt blijven; je hoeft niet tegen Shakespeare in te gaan, je volgt zijn definitie - je bent in het huis van de Capulets, je bent in het prinselijk paleis, het marktplein, wat het ook is - omdat hij zijn locaties kiest als een filmmaker. Voor hem zit je een boom aan de achterkant van het podium en je bent in het park. Je steekt een troon achterin en je bent in de troonzaal. Het is niet zoals bij een modern toneelstuk waar je probeert weg te komen uit die zitkamer met een bank en twee stoelen waardoor je je keel wilt doorsnijden als het gordijn omhoog gaat. Dus dat was een voordeel dat Carlo voor mij echt met beide handen aangreep en het opende, waarbij hij bij de locatiekeuze van Shakespeare bleef, maar ze echt maakte.

RJ-4

Carlei stemde er zelf mee in om ROMEO & JULIET te regisseren na het lezen van het script van Fellowes. “. . Het was het mooiste script dat ik ooit in mijn leven heb gelezen. De truc die deze heer [Fellowes] gebruikte, was dat hij, door heel weinig beschrijving te geven, mijn aandacht en mijn hart alleen trok door zijn ongelooflijke heraanpassing of recreatie van de [dialoog]. Het was fascinerend. Het ding was meedogenloos. Soms is er veel beschrijving nodig om een ​​actiescène te beschrijven en verlies je de focus, verveel je je door de beschrijving. Dit was als een actiefilm en je werd absoluut weggeblazen.

Hoe verbluffend het kostuumontwerp van Carlo Poggioli en het adembenemende productieontwerp van Tonino Zera ook zijn, het is de meeslepende weelderige partituur van de Poolse componist Abel Korzeniowski die ROMEO & JULIET zijn vleugels geeft. Hoewel voor sommigen geen onbekende, met het scoren van 'A Single Man' en Madonna's 'W.E.', is ROMEO & JULIET zonder twijfel de kroon op het repertoire van Korzeniowski. De partituur is echt een personage in de film, die ons meevoert, ons tempo en beweging houdt zonder gevangen te raken of te verdwalen in de pentameter van Shakespeare. Weelderig en soepel, de partituur is thematisch, net als die van Bernard Hermann of Max Steiner of zelfs Korzeniowski's tijdgenoot, Aaron Zigman. Scoren - een ander technisch aspect van de productie dat de aandacht van de Academie vraagt.

Rj - 10 - dood

Hand in hand met de schoonheid van de partituur is het geluidsontwerp dat de muziek gebruikt in wat een opzettelijke constructie in het ontwerp voelt. Als Paul Giamatti spreekt, sterft de muziek uit. Wanneer Skarsgard (die een gemene koninklijke figuur snijdt) spreekt, dreunt zijn stem en is er geen muziek. Wanneer Lesley Manville spreekt als de vriendelijke, liefhebbende verpleegster, is er geen muziek. Maar wanneer de jongere artiesten zoals Steinfeld of Booth spreken, wordt de muziek vaak verheven, bijna alsof ze eventuele misstappen in hun pentamische dialoog willen verdoezelen. Een oordeelkundig verweven element van de productie dat de lyrische stroom in stand houdt.

Welk licht daarginds breekt? Voor ROMEO & JULIET hopelijk de glinstering van Oscar-goud.

Geregisseerd door Carlo Carlei

Scenario van Julian Fellowes naar het toneelstuk van William Shakespeare

Cast: Hailee Steinfeld, Douglas Booth, Ed Westwick, Paul Giamatti, Damian Lewis, Stellan Skarsgard, Kodi Smit-McPhee, Lesley Manville, Tom Wisdom, Christian Cooke

Schrijf Ons

Als Je Op Zoek Bent Naar Een Goed Gelach Of Wilt Duiken In De Wereld Van De Bioscoopgeschiedenis, Is Dit Een Plek Voor Jou

Neem Contact Met Ons