DE HATELIJKE ACHT

DIT is hoe je een film maakt. Bioscoop passend bij legendes als DeMille, Hawks, Ford en anderen die eerder kwamen, met THE HATEFUL EIGHT gaat Quentin Tarantino boven en buiten met een epische 70mm-kijkervaring dankzij opnamen met Ultra Panavision-lenzen, dezelfde lenzen die werden gebruikt om Charlton Heston en die beroemde strijdwagenscène van 'Ben-Hur' te fotograferen. Het resultaat is ronduit schitterend! Compleet met Ouverture en Intermezzo, momenteel te zien in een cross-country roadshow-versie van 100 theaters, is THE HATEFUL EIGHT zowel intiem als meeslepend terwijl Tarantino ons boeit met twee gelijktijdige toneelstukken - de personages op de voorgrond van een bepaalde scène, en vervolgens die op de achtergrond - waardoor een snelkookpan van spanning (en plezier) ontstaat, nooit wetend wanneer de twee elkaar zullen ontmoeten voor een explosief resultaat. Even indrukwekkend is echter de multiplexversie van de film, die vandaag op tijd voor nieuwjaar groots uitpakt. Een iets andere bewerking dan de roadshow-versie, gezien de behoefte aan 'verslaggevingsopnamen' vanwege de afwezigheid van het ultrabreedbeeldscherm, het vertellen van verhalen en emotionele weerklank blijft onuitwisbaar Tarantino zonder de intimiteit en opwinding op te offeren.

haatdragende acht - 3

We doen een beroep op veel van zijn gebruikelijke verdachten voor de casting - waaronder Walton Goggins, Tim Roth, Michael Madsen en Samuel L. Jackson. We spelen ons af in het Wyoming na de burgeroorlog en om verschillende redenen gaat iedereen midden in een sneeuwstorm naar de stad Red Rock. Premiejager John 'The Hangman' Ruth is op weg om de voortvluchtige outlaw Daisy Domergue uit te leveren. Majoor Markies Warren, in schitterend uniform, is een andere premiejager, 'die kant op.' Vanwege de hevigheid van een storm die op hen neerkomt, pikken ze tegen beter weten in, naast Warren een lift te geven in zijn 'privé' postkoets, een achterblijver op die beweert sheriff Chris Mannix te zijn, op weg om beëdigd te worden als de nieuwe sheriff van Red Rock. Gedwongen te stoppen totdat de storm voorbij is, trekt het podium naar het mooie etablissement dat bekend staat als Minnie's Haberdashery. Het lijkt erop dat Warren en Minnie oude vrienden zijn. Maar bij aankomst is Minnie nergens te bekennen. Een Mexicaan genaamd Bob beweert tijdens haar afwezigheid op de plek te passen. Al aan het opwarmen bij het vuur is een groep vreemden op hun eigen reizen naar plaatsen dichtbij en ver weg, die allemaal excuses aanbieden voor hun aanwezigheid bij Minnie's voor de storm; onder hen de foppish Oswaldo Mobray, een stille boer genaamd Joe Gage en Confederate General Sanford Smithers.

En zo lopen een vrouw, een zwarte man, een geconfedereerde generaal, een Mexicaan, een Brit, een premiejager en een boer een fourniturenzaak binnen. . .in een western van Quentin Tarantino.

haatdragende acht - 6

Ultragewelddadig en periodeperfect ultravulgair in zijn volkstaal en fraseologie, het is een gêne van rijkdom waarin je je filmisch hongerige zintuigen kunt laten zinken. Van een weelderig verhaal (en gevuld met rode haringen) tot goed gemaakte personages tot de rijkdom en schoonheid van lensing in Ultra Panavision, dit is het beste van het beste in het arsenaal van Tarantino. Het basisconcept van het verhaal op zich is niet vermakelijk, maar voeg dan de complexiteit en dubbelzinnigheid van de personages toe en de film stijgt als een zwarte komische westernmoordmysterie. Tarantino creëert op creatieve wijze de verhaalstructuur zelf met een backstep en flashback via 'Daisy's Secret' tot ver in het derde bedrijf van de film, wat zorgt voor een uitstekende en onverwachte wending, waardoor het publiek scherp en mentaal betrokken blijft.

haatdragende acht - 5

Optredens zijn ijzersterk, met Walton Goggins opwindend! Zijn kijk op Mannix is ​​een van de beste uit zijn carrière. Terwijl respectievelijk John Ruth en majoor Warren, Kurt Russell en Samuel L. Jackson in hun persona's glippen als versleten schoenen... of met bloed bevlekte stoelen. De sleutel tot hun uitvoeringen in het bijzonder zijn langere takes en monologen die dynamisch en meeslepend zijn; vooral met Jackson.

haatdragende acht - 9

Jennifer Jason Leigh is gewoon 'killer' als gezochte vrouw Daisy Domergue. Terwijl we het grootste deel van de film vastgeketend aan Russell's Ruth doorbrengen, is de chemie tussen de twee explosief (en soms zelfs een beetje komisch), balancerend op spanhaken, terwijl we collectief op het puntje van onze stoelen zitten te wachten om te zien welke kant de ketting trekt.

Als “Bob” voegt Demian Bichir een aardig vleugje ambiguïteit toe, om nog maar te zwijgen van mooi pianospel. Joe Gage van Michael Madsen bevolkt de periferie met een Tarantino-achtig comfort. Teleurstellend is echter Tim Roth. Hoewel zijn optreden als Oswaldo prima is, voelt het uiterlijk van het personage, de cadans, het tempo en de verhaallijn duplicaat of imitatie van Christoph Waltz in 'Django Unchained'. En hoe zit het met Channing Tatum? Kijk zelf maar, maar laten we zeggen dat zijn personage gevuld is met alle jeugdige bravoure en uitbundigheid die Tatum zelf heeft over zijn cast in een Tarantino-film.

haatdragende acht - 11

Bruce Dern beschrijft zijn optreden en betrokkenheid bij de film als 'een handje helpen', ervaren acteur en geen onbekende in westerns, zoals generaal Smithers, en geeft THE HATEFUL EIGHT een niveau van authenticiteit en gravitas voor de periode. Terwijl hij de film doorbrengt zittend in een stoel die zogenaamd bezig is met schaakpartijen met verschillende individuen (A-ha! nog een visuele metafoor voor het stuk dat voorhanden is), dient Dern als katalysator voor enkele spectaculaire monologen van Jackson's Warren, en terwijl hij in een steenachtige stilte met gapende gezichten zit, zorgt hij voor voldoende gezichtsexpressie en reactievermogen om de Encyclopedia Britannica te vullen.

haatdragende acht - 12

Wanneer je een Quentin Tarantino-film binnenstapt (en erin stappen is precies wat je doet met THE HATEFUL EIGHT), heb je een idee van wat je te wachten staat. We weten hoe het verhaal werkt omdat we weten waar Tarantino vandaan komt. Er is altijd spanning, maar die is aanwezig op een Peckinpah-achtige manier, aangezien er van alles en nog wat met de personages kan gebeuren. Er is geen formule voor wat zich zal ontvouwen of hoe elk personage in de puzzel past. Zoals Tarantino zegt: “Elk schandalig geweld kan hen overkomen. Ik schilder in een systeem waar er geen kleurenboeklijnen zijn. Ik kan die lijnen overschrijden op de manier dat . . .romans die over geweld gaan, lijken bijna overal heen te gaan op een manier die films niet mogen gaan. En het is met die mentaliteit dat dialoog, actie en verhaal geen belemmering zijn, neem geen gevangenen. Alles en iedereen is eerlijk spel.

hatelijke achtste fase

Visuals zijn ronduit spectaculair. Tarantino en cameraman Robert Richardson schitteren met de Ultra Panavision en gebruiken deze optimaal. Uitzicht verbluft, terwijl de details die in Minnie's worden geboden, nauwgezet zijn. De sneeuwstormscènes aan de buitenkant zouden kerstkaarten kunnen zijn met het getextureerde wit op wit en eenvoudig zwart en grijs contrast. Scènes van het podium dat door een bos van witte berkenbomen reist, zijn adembenemend en creëren een zwart-witmetafoor die het verhaal ver voedt, want zoals we al snel zien als we eenmaal binnen zijn, is Minnie's gevuld met al zijn kleur, vuur, lagen op lagen textuur en 'leven', niets is zwart en wit in dit verhaal.

haatdragende acht - 4

U vraagt ​​zich misschien af ​​wat deze Ultra Panavision-lens zo spectaculair en zo belangrijk maakt voor THE HATEFUL EIGHT. Om te beginnen hebben we een beeldverhouding van 2,76:1, het breedste beeld dat je maar kunt hebben. (De huidige standaard is 1,85:1.) Door zo breed te fotograferen, kun je in de ogen van een personage 'zwemmen' wanneer je close-ups maakt. Zoals producer Richard Gladstein kort en bondig opmerkt: 'Als je een close-up maakt met Ultra Panavision-lenzen en je bent in iemands ogen, wordt de ziel van de persoon onthuld.' Zoals je zult zien bij het bekijken, is die bewering nooit meer waar dan wanneer de camera is gericht op Samuel L. Jackson of Walton Goggins. Je voelt de angst met grote ogen in Goggins 'Mannix of het zelfgenoegzame vertrouwen in Jackson's Warren met een ongekende intensiteit en onderdompeling. Met Ultra Panavision heeft men ook de mogelijkheid om 'close-ups' te maken, bijvoorbeeld in een scène waarin Bichir en Jackson elkaar confronteren, zijn ze allebei in profiel; één aan de linkerkant van het scherm en één aan de rechterkant, maar beide gezichten worden extreem dichtbij in hetzelfde kader gehouden. Met Ultra Panavision kan de filmmaker, in dit geval Tarantino, beelden maken die niet in andere formaten kunnen worden gemaakt.

haatdragende acht - 8

Nu je het voorgaande hebt geschetst, vraag je je waarschijnlijk af hoe de Ultra Panavision niet alleen het werk van redacteur Fred Raskin beïnvloedt met de 70 mm-versie, maar ook met de multiplexversie van de film. Volgens Raskin: 'Je kijkt naar dit frame van 1:276 dat gewoon prachtig is gecomponeerd en vanwege de grootte van het beeld kun je de diepte van de uitvoeringen in de ogen van de acteur zien zonder de acteur te hoeven inslaan. Zo vaak is de uitdaging wanneer we op iets anders willen bezuinigen. En als we op iets anders gaan bezuinigen, hoe kan dat dan de meeste impact hebben? Hoe kan het zo impactvol zijn als wij het kunnen maken? We moeten een reden hebben om het te doen, want waarom zou je dit schot willen verstoren. Als het gaat om de multiplexversie, is Raskin de sleutel om erop te wijzen dat het een brievenbus is. 'Het frame zal niet veranderen, maar je zult de afbeelding niet zo groot zien in de digitale versie, dus we hadden de gelegenheid om een ​​deel van de dekking te gebruiken die Quentin maakte. Ik denk niet dat de ene versie beter is dan de andere. Het is alleen dat de 70-versie ons de mogelijkheid gaf om het zo lang vast te houden als we wilden, terwijl we de digitale versie een beetje konden verwarren.

hatelijke acht - sam sneeuw

Een pluim voor klant Courtney Hoffman, die een palet van verzinsels en bont heeft gemaakt die hun eigen verhalen vertellen, om nog maar te zwijgen van een gilet en een strakke - maar perfecte periode - broek op Channing Tatum (Dank u, Courtney!), Gecomplimenteerd door wat mooi lenswerk door Tarantino. Betoverend is Demian Bichir's pianospel 'Silent Night' -uitvoering (hij leerde spelen en doet dat in de film) die hand in hand gaat als plotpunt en vakkundig wordt gemonteerd door Fred Raskin met de daaruit voortvloeiende actie. Jennifer Jason Leigh levert ook een geweldig fijn gitaarspel dat alleen maar wordt versterkt in impact en belang door Raskin's snelle montage.

Het bloedvergieten is gewoon om voor te sterven, waarbij elke moord leuker is dan de vorige.

haatdragende acht - 13

Ronduit ongelooflijk en onuitwisbaar is de score van Ennio Morricone. Gezien Tarantino's hoofdstukindeling van het vertellen van verhalen, vallen twee hoofdstukscores op die verwijzen naar een niveau van Hitchcockiaanse 'Psycho'. Vegen. Episch. Alsof het oeuvre van Morricone nog niet indrukwekkend genoeg is, is deze ene partituur het waard om gerangschikt te worden bij de klassiekers van onder meer Steiner en Hermann.

Er is niets hatelijks aan THE HATEFUL EIGHT!

Geschreven en geregisseerd door Quentin Tarantino
Cast: Samuel L. Jackson, Kurt Russell, Jennifer Jason Leigh, Walton Goggins, Demian Bichir, Tim Roth, Michael Madsen, Bruce Dern, Channing Tatum

Schrijf Ons

Als Je Op Zoek Bent Naar Een Goed Gelach Of Wilt Duiken In De Wereld Van De Bioscoopgeschiedenis, Is Dit Een Plek Voor Jou

Neem Contact Met Ons