TRANSCENDENTIE

Door: debbie lynn elias

transcendentie - 2

Hoewel er veel momenten waren waarop ik hoopte de ervaring van het vertonen van TRANSCENDENCE te overstijgen, lang nadat de aftiteling was gerold en ik het theater had verlaten, kon deze eerstejaars regie-inspanning van de bekroonde cameraman Wally Pfister mijn gedachten niet verlaten. Scenarioschrijver Jack Paglen pakt thematische kwesties aan van moraliteit en sterfelijkheid, menselijkheid, ethische verantwoordelijkheden, kunstmatige intelligentie, wezens met gevoel, zelfbewustzijn, redenering en in brede zin, het 'God-deeltje' naar het niveau van intelligente singulariteit brengen, niet alleen fascineren, maar ook discussie afdwingen. TRANSCENDENCE laat je de vragen stellen: “Hoe ver is te ver? Is één mens, één machine, voorbestemd om God op aarde te worden? Valt de fantasie van een 'Star Trek' Borg-collectief binnen het bereik van feitelijke mogelijkheden? Of is het idee van een androïde die zijn menselijkheid zoekt ons lot? Waar eindigt de mens en begint de machine?” Maar is dat genoeg voor de film?

De kwestie van singulariteit - het uploaden van het menselijk brein naar een computer, het dupliceren van elke synaps, proton, neuron, gedachte, idee, elke jota aan kennis die de mens kent - is al lang een fascinatie voor film. Vaak met een fantasie of afschuw erin, leek het idee tot nu toe vaak belachelijk. Paglen en Pfister hebben TRANSCENDENCE gegrondvest in de moderne wereld en de dagelijkse realiteit, met alledaagse (zij het briljante) mensen, niet alleen profiterend van de schoonheid van Moeder Natuur, maar ook van de grimmige klinische futuristische aard van wetenschap en technologie, contrasterend en doordrenkt met verzadiging van kleur en menselijke emotie. Zo geworteld in 'het nu', brengen Paglen en Pfister TRANSCENDENCE tot aan onze voordeur - het goede, het slechte en de angst van dit alles; helaas komt de menselijkheid van dit alles niet helemaal door die deur.

transcendentie - 1

Leider op het gebied van kunstmatige intelligentie is Dr. Will Caster. Samen met zijn even getalenteerde onderzoeksvrouw, Evelyn, en beste vriend neurobioloog Max Waters, hebben de drie grote sprongen gemaakt met hun onderzoek, met name met Casters trots en vreugde - PINN, een bewuste computer die volgens hem in staat is om op een dag de collectieve intelligentie te bezitten van elke persoon die ooit op aarde heeft geleefd. Een verheven ideologie, het werk van Caster - en dat van anderen die door hem zijn geïnspireerd - heeft anti-technologie 'terroristische cellen' in het hele land wakker geschud via een groep genaamd RIFT, een groep die voor niets zal stoppen om de bevordering van TRANSCENDENCE te voorkomen.

Door technologische laboratoria aan te vallen die RIFT methodisch heeft geïnfiltreerd, wordt al het onderzoek vernietigd, op één na: PINN. Maar met hun aanvallen doet RIFT het ondenkbare terwijl ze Caster neerschieten met een met polonium doordrenkte kogel waardoor hij nog maar enkele weken te leven heeft. Omdat ze zijn onderzoek niet willen opgeven en vurig geloven in zijn onderzoek en het idee van TRANSCENDENCE, en omdat Evelyn Will niet wil verliezen, bedenken ze een nog groter plan, uploaden en versmelten Will's brein met PINN. Hoewel ethische overwegingen van 'zouden ze dit moeten doen' kort worden overwogen via Max Waters, die Evelyn en Will bijstaat bij het streven, gaan de drie door met het ondenkbare. Maar is hun creatie Will? Of een alomtegenwoordige, op macht beluste, zelfgemaakte God die erop uit is om het universum te beheersen? Hoe ver zullen Evelyn en Max gaan met Will's TRANSCENDENCE. Hoe ver zal de mensheid hen laten gaan?

transcendentie - 3

Voor Bree, leider van RIFT, is Max de sleutel om Wills TRANSCENDENCE te stoppen. Ze is een fervent student van de filosofieën van Waters en ziet de mogelijkheid van redding van de mensheid door hem. Ontvoerd en uiteindelijk overtuigd van de juistheid van de positie van RIFT (natuurlijk, gedurende de schijnbaar vele jaren sinds zijn ontvoering is er geen melding dat deze briljante wetenschapper ontbreekt), wordt Waters niet alleen een hulpmiddel voor RIFT, maar de tussenpersoon die de FBI, de regering en zijn eigen mentor, de wijze en pragmatische professor Tagger, moet overtuigen van de waarheid en de ernst van de situatie. Hij moet ook dienen als de link naar Evelyn en Will, en ook weer verschijnen in Evelyns leven, een leven dat nu bestaat uit een bunkerachtig bestaan ​​midden in de woestijn, geholpen door een transcendente Will die alles weet, alles ziet, alles beveelt zoals in een Borg-collectief, terwijl hij steeds dichter bij zijn eigen uiteindelijke doel komt. (Deze situatie geeft ook aanleiding tot nog een ander verhaalgat met een bovengrondse zonnepanelenreeks die zich kilometers ver uitstrekt in het midden van nergens en toch merkt niemand het op?) De vraag wordt nu of Evelyns eigen obsessie en liefde voor Will haar verblind heeft? Is ze haar eigen morele kompas kwijt? Heeft ze er ooit een gehad?

transcendentie - 5

Als Will Caster is Johnny Depp op zijn robotachtige monotone best, met een bijna sardonische aanwezigheid terwijl zijn vocale voordracht klinkt als een kruising tussen de Dick Tracy-slechterik 'Mumbles' en een dronken Jack Sparrow. Met alle technologische vooruitgang in de wereld van Will Caster zou je denken dat spraakuitdrukking en articulatie net zo geavanceerd zouden zijn als al het andere, om nog maar te zwijgen van het feit dat wetenschappers van nature goed articuleren wanneer ze spreken. Op zijn zachtst gezegd afleidend.

Rebecca Hall schiet tekort, mist volledig de chemie met Depp, maar toch brengt ze een metaforische gezichtsuitdrukking naar Evelyns obsessieve vastberadenheid, waardoor het personage het grootste deel van de film resoneert. Helaas duwt Hall de grimmige beroving en gebalde vuisten te hard en verliest hij elke tastbare empathie.

Maar alles is niet verloren met optredens dankzij Kate Mara en Paul Bettany. Mara springt er gewoon uit. Als Bree creëert en onderhoudt ze een naar beneden kijkende griezelige sfeer die, wanneer ze wordt afgezet tegen een te gebleekte, gespleten haarbaan, de vraag oproept naar Bree's eigen gezond verstand en moreel kompas. Bij Mara is minder echter altijd meer en de stilzwijgende uitvoering gevoed door oculaire expressiviteit die met rapierprecisie door je heen snijdt, is boeiend, zelfs hypnotiserend.

Als het op Bettany aankomt, zet hij de toon als verhalenverteller, opent de film met vertelling en gaat vijf jaar terug naar het begin van het einde, maar vertelt met een zachte en tedere toon die zich onderscheidt van het personage van Max zelf binnen de context van het verhaal. Bettany brengt een warmte en waarheid naar Max Waters die het interne conflict van de mensheid als geheel weerspiegelt; we zien het interne debat van rede en bewustzijn. Wij verwelkomen het.

transcendentie - 6

Bijzonder effectief zijn Morgan Freeman en Clifton Collins, Jr. Freeman, als onderzoeker en regeringscontactpersoon Joseph Tagger is echt de stem van de rede, die de grondgedachte en commentaar geeft op elk thematisch element dat in de film wordt gepresenteerd. We horen de 'voors en tegens' door de sterke, maar geruststellende en expressieve stem van Freeman. Clifton Collins, Jr. verbaast me met zijn optreden. Als lokale aannemer Martin levert Collins de dualiteit van Martin zijn, een eerlijke man die voor een eerlijke dollar werkt en het Caster-project in de woestijn leidt, maar presenteert zich dan met de maniertjes en het emotionele tempo van Johnny Depp's Will. Het is een fascinerende evenwichtsoefening om naar te kijken en nooit meer dan wanneer Martin wordt 'gered' door de transcendente Will.

Met Wally Pfister aan het roer is het geen verrassing dat de visuals van TRANSCENDENCE uitstekend zijn. Pfister en zijn cinematograaf Jess Hall brengen zijn eigen cinematografische ervaring ter tafel en schieten op film voor een meer voelbare vingerafdruk. De visuele sleutel is dat Pfister licht kent, hij kent kleur, hij kent kadrering, hij kent enscenering en hij weet hoe hij alles moet gebruiken om een ​​verhaal te vertellen. Door de schoonheid van Moeder Natuur vast te leggen in een zonovergoten tuin of de grijze schaduwen van zware regenwolken boven de woestijn, herinneren Pfister en Hall ons voortdurend aan de aarde, de natuur, de mensheid. Door kleurverzadiging gerechtelijk toe te passen, wordt ons onderbewustzijn geraakt door de surrealistische aard en valsheid van de ogenschijnlijk comfortabele wereld gecreëerd door TRANSCENDENCE. Het geel is te geel, het blauw te blauw, het klinische wit op wit te steriel. Er is een groot visueel onderscheid binnen het ontwerp van de lens en de productie, waardoor een voortdurende discussie ontstaat van 'Is het live of is het Memorex?'. Speciale effecten worden prachtig weergegeven, opnieuw in een bijna etherisch contract tussen mens en technologie. Het lijdt geen twijfel dat de thematische basis van TRANSCENDENCE op elk niveau wordt verkondigd.

transcendentie - 8

Maar waar er ruzie is, is binnen het script als geheel. Het lijdt geen twijfel dat het materiaal hoogstaand en verheven is en ontworpen om discussie en debat op gang te brengen. En dat is maar goed ook. Maar misschien zijn er gewoon te veel thema's, te veel ideologieën die worden aangeraakt maar niet worden uitgewerkt, waardoor het beeld vertroebelt en de lijnen vervagen met betrekking tot de ware bedoeling van eerstejaarsschrijver Paglen. Terwijl hij het allemaal daar neerzet, zou de gootsteen misschien minder druk moeten zijn dan het is om het publiek en de film meer duidelijkheid te geven over de keuze. Ontmoedigend is dat het verhaalpakket als geheel aanvoelt als knippen en plakken, sterke elementen uit Asimov, Zal Batmanglij's eco-terroristische film 'The East', Spielberg's 'A.I.', decennia aan thema's uit 'Star Trek', Kubrick's '2001: A Space Odyssey' en vervolgens moderne technologie en wetenschappelijke vooruitgang in het licht van Higgs-Boson en lopende bewuste robotonderzoeken zoals HRP, MSRS en het werk van Walter Freeman. . Waar echte non-sequitur vooral zwaar speelt, is het idee van poloniumvergiftiging en een naderende dood. Goed gedocumenteerd onderzoek logenstraft wat we op het scherm zien. Om nog erger te maken, de favoriete soapserie van tv, 'General Hospital', had onlangs een lange verhaallijn over poloniumvergiftiging, die wat feitelijk onderzoek omvatte en een happy end opleverde. Crossover-publiek naar de film TRANSCENDENCE kan merken dat ze zeggen: 'Hé. Luke Spencer leefde. Waarom Will Caster niet.

transcendentie - 7

Er treedt ook een verbroken verbinding op binnen de tijdlijn van het verhaal, omdat we het verstrijken van de tijd niet voelen. Alles voelt onmiddellijk, surrealistisch, een fantasie. Maar voor Bettany's Max die een baard laat groeien nadat hij is ontvoerd, is er geen gevoel van tijdelijke beweging.

Als regisseur doet Wally Pfister waar hij goed in is. Hij levert intrigerende beelden die een verhaal vertellen. Als scenarist creëert Jack Paglen discussiemogelijkheden die in deze tijd welkom zijn. Helaas zijn er echter te veel thema's en niet genoeg duidelijkheid om tijdens de film zelf aan de slag te gaan, een mislukking die ook te wijten is aan het ontbreken van een menselijke toets binnen twee van de filmhoofden - Depp en Hall.

Geregisseerd door Wally Pfister

Geschreven door Jack Paglen

Cast: Johnny Depp, Rebecca Hall, Paul Bettany, Morgan Freeman, Kate Mara, Clifton Collins Jr.

Schrijf Ons

Als Je Op Zoek Bent Naar Een Goed Gelach Of Wilt Duiken In De Wereld Van De Bioscoopgeschiedenis, Is Dit Een Plek Voor Jou

Neem Contact Met Ons